More and more I start to realise that I can reach my tomorrow!

Deel 106

Schokkend nieuws!

Ik open het berichtje dat ik ontving via mijn mail. ‘What the buck..’ mompel ik zacht ik klik het maar aan. Maar eigenlijk heb ik geen zin om het te lezen dus ik besluit haar een bericht te sturen. Ik kom op haar pagina terecht en daar lees ik iets wat ik niet verwacht ‘Beste, lieve vrienden van Isa, dit berichtje is geschreven door de vader van Isa, we willen jullie laten weten dat onze Isa op 11 maart overleden is.’ Ik krijg tranen in mijn ogen. Waarom Isa, het ging net goed met haar, tenminste dat zei ze. Ik begin te snikken, ik laat per ongelijk mijn glas op de grond vallen en ik zie alle scherven. Scherven, ook in mijn hart, niet alleen van verdriet ook van onwetendheid en onmacht. Ik had haar de 10^e nog kunnen spreken als ik haar had aangeklikt. Ik begin te trillen en zak neer op de grond. Ik weet dat ik alleen thuis ben maar ik kan nu echt niet staan, alles staat op het punt om in te storten. Ik besluit te blijven zitten en ik staar naar de scherven.

De voordeur gaat open, ik pak snel een natte washand en haal de tranen bij mijn ogen weg, ik zing even een liedje en loop naar beneden voor een stoffer en blik voor de scherven. Ik vertel mijn ouders dat ik mijn glas van mijn bureau had laten vallen toen hij leeg was en zeg sorry daarvoor.

Waarom Isa? Waarom, het ging beter… ze mocht net naar een andere kliniek en zo! Ik pak een papier en een pen en schrijf: ‘Voor Isa, een vriendin die altijd in mijn gedachten blijft! Isa waarom zo plots? Je voelde je toch beter en je at toch weer? Je nam je medicijnen en je zat nu in een andere kliniek. Je redde mij van een eetstoornis ontwikkelen omdat je het zelf had gekregen omdat ze jou ten onrechte ‘dik’ en andere gemene dingen noemden op school. Je was helemaal niet dik, je was gewoon goed. Je bent slim, mooi en verstandig. Hoe kon zit gebeuren? Woonde je maar dichterbij zoals vroeger, dan hadden we samen gevochten tegen die rotzakken! Ik had je geholpen omdat je mijn beste vriendin was. Ik heb er spijt van dat ik je de dag voor je dood niet meer heb gesproken. Lieve Isa, ik heb nooit gewild dat ons afscheid bij de verhuizing de definitieve zou zijn geweest. Ik zal je nooit vergeten en je bent altijd in mijn hart. Je was een hele goede vriendin en een dappere meid. Rust zacht daar in de hemel, je hebt een mooi plekje verdient daar. Ik hoop dat je pestkoppen dagen niet zullen slapen van wat ze je aangedaan hebben. Ik zweer je, ooit zullen zij niet in de hemel komen. Rust in vrede lieve Isa, Xxx Marlissa’

Ik zit te huilen als mijn moeder binnen komt, in een opwelling gooi ik alles naar buiten ze troost me en ze wil de berichten lezen. Ook mijn vader wil het lezen. Ik blijf maar denken, die lieve lieve Isa waarom zij, en niet een of andere rotzak?! Die verdienen het ook om dood te gaan nu, en dan een zeer pijnlijke dood. ‘Is het haar anorexia of zelfmoord geweest denk je?’ vraag ik mijn ouders. ‘Het kan allebei geweest zijn..’ zegt mijn moeder. En ik kan de rest van de dag niet stoppen met huilen… Ik schrijf er ook een liedje over, maar hij is nog niet af, dat doe ik morgen wel.

Deel 105

Categorie: Jonas Brothers Fictions

missa-jb | 28-03-2010 | 21:54 | Link | Reacties (3)