More and more I start to realise that I can reach my tomorrow!

Deel 29

De brief
Ik kijk ernaar, zou die brief voor ons zijn? Nick pakt de brief met trillende handen op. En openend hem heel langzaam en lees voor wat erin staat We weten wie hij is, wil je hem terug familie Jonas. Kom dan om 12 uur vannacht naar dit station. “Er staat geen afzender bij” zeg Nick met trillende stem. Ik weet dat het niks helpt maar ik doe mijn armen om hem heen, arme hun… “We zullen hier om 12 uur zijn vannacht” zegt Kevin senior. Ik snap niet zo goed hoe hun zo rustig kunnen blijven want bij mij schieten allemaal enge gedachten naar binnen wat er allemaal met hem zou kunnen gebeuren. Arme Frankie wat zal hij bang zijn! Nick trekt me mee aan mijn arm. “Marliss, kom we kunnen nu toch niks doen” en hij trekt me mee de auto in. “Hoe kunnen jullie zo rustig blijven als Frankie gekidnapt is?” “We hebben geen keuze maar we gaan nu dus aangifte doen” zegt Denise. Ik zie dat iedereen het er moeilijk mee heeft. “Het is gewoon onze schuld, als we hem gewoon niet zo behandeld hadden was dit alles nooit gebeurt” zegt Joe. Lilian zegt “Dat zal best, maar hier schieten we niks mee op hè..” “Lil!” zeg ik waarschuwend. De jongens kijken ons aan.

Op het bureau
Als we aankomen bij het bureau is big rob ook bij ons aangesloten en de ouders praten met de politie en wij moeten stil zitten in de wachtruimte. We zien de ouders overleggen met de politie agenten. Ik kan er niks aandoen maar er komen tranen in mijn ogen, Nick ziet het en neemt me even mee naar de wc’s waar hij mij vraagt waarom ik huil. “Omdat ik dit alles niet wil zien, arme kleine Frankie… hij zal vast heel bang zijn” “Frankie is sterker dan veel mensen denken. En hij zal hier in ieder geval iets van leren.” “Nog steeds vind ik dat je hier te rustig onder blijft!” “Zo mag ik dan wel over komen maar ondertussen word ik van binnen helemaal gek. Ik denk nu in rampscenario’s en dat we hem niet levend terug krijgen, maar mam en pap regelen wel dat we hem terug krijgen…” “Laten we het hopen!” zeg ik, en ik pak zijn hand. Zijn handen trillen, hij baalt echt dat zie ik wel aan hem. “Nick, denk jij dat het iets zou kunnen worden tussen Joe en Lil?” “Je mocht er toch niks over zeggen? En over Joe weet je het al dankzij Frankie” zeg hij. “Lil vindt hem wel leuk, maar ze durft niet…” “Waarom niet, hij is toch lief voor haar?” “Ja, maar hij is gewoon ouder en ze is bang dat hij haar kinderachtig zou vinden” “Tuurlijk niet, maar het zou wel heel leuk zijn als ze ook iets zouden krijgen voor dat jullie terug gaan” “Vind ik ook, ik zal er wel met Lil over praten” “Dank je” zegt hij en hij geeft me een kus. We lopen weer terug en de ouders komen net de spreek kamer uit en zeggen dat we weer naar huis gaan. We stappen in de auto, vandaag gaan Lilian en ik dus niet oefenen. We blijven bij de jongens de hele dag, maar we gaan die middag wel terug om even onze logeerspullen te halen. We zouden vanavond meegaan Frankie ophalen. Ook al wilden de jongens dat eigenlijk niet omdat ze niet wilden dat er iets met ons zou gebeuren. We bleven avond eten en de jongens hielpen ons even met ons bed opmaken. Er heerste nou niet echt een geweldige stemming, alle vrienden en familie waren die ochtend en middag op de hoogte gebracht en zouden hun ogen open houden. Na het avond eten was de spanning te voelen want we hadden nog geen telefoontjes gekregen, en de telefoon van Frankie werd ook niet opgenomen. Na uren zenuwslopen wachten was het half 12 en gingen we in de auto inclusief politie escorte naar dat station. Om 5 voor 12 kwamen we daar aan. “Blijf in de auto oké?” zeggen de jongens tegen ons. En ze stappen de auto uit.

                                                    ¤

Terug < Deel 28                                        Verder > Deel 30

Categorie: Jonas Brothers Fictions

missa-jb | 13-03-2009 | 15:23 | Link | Reacties (5)