More and more I start to realise that I can reach my tomorrow!

Deel 8

Weer in het huis

“Oh weet je hoe vet, maar we zijn wel met ze gespot door de media” zeg ik als ik al een tijdje met Lilian aan het kletsen ben. “Ja, dat weet ik. We zullen wel als de mysterieuze nieuwe vriendinnetjes worden gezien door die mensen” zegt Lilian. “Ik weet niet of ik zo gezien wil worden…” antwoord ik aarzelend. “Haha, dat mysterieus mag zeker weg voor mij. En het vriendinnetje van Joe zijn zou me echt leuk lijken!” “Haha, dream on girl.” zeg ik lachend. “Wat nou, het is echt zo. Hij is echt te schattig gewoon” “Oké, hij leek jou ook wel wat te vinden. De manier waarop die naar je keek verraadde dat!” Nu slaat Lilian mij zachtjes met een kussen. “Nee echt, het is zo… zag je het dan niet?” “Nee. Maar denk je dat echt?” vraagt ze zacht. “Ja, dat denk ik echt! En ik weet het voor bijna 100 % zeker!” zeg ik tegen haar. Op dat moment komt Mary onze kamer binnen. “Hoe zijn jullie nu terug gekomen dan?” “We hebben de weg gevraagd…” antwoord ik. Zij hoeft niet te weten dat de Jonas Brothers ons terug hadden gebracht, dat zou te veel voor opschudding zorgen. En zo hadden wij lekker iets wat zij niet had, omdat zij ons had achter gelaten. “Oh, oké.. mooi dat jullie jezelf gered hebben daarmee.” “Ja ik denk dat er niet veel anders opzat hè” zegt Lilian. Mary antwoordt al niet meer en loopt de kamer uit. Ik ben samen met haar bezig met muziek spelen (we hadden van school oefen instrumenten gekregen voor deze maand), we zijn gewoon wat liedjes aan het spelen waarvan we de tabnotaties op school hadden uitgeprint. En zingen daar zachtjes bij. We keken op de site van school, morgen vrij! Dat komt wel heel goed uit, we kregen vrij vanwege vergaderingen. Die avond vielen Lilian en ik heel vroeg in slaap.

Het onverwachte

De volgende ochtend om 6 uur kan ik al niet meer slapen, ik sta op en loop naar beneden en ik zie schimmen in de tuin. Wat the buck denk ik bij mezelf, ik blijf even stil staan en kijk ernaar. Ik loop weer door, op weg naar de woonkamer. Als Lilian om 7 uur ook beneden kom vertel ik haar over de schimmen en we doen allebei onze jas aan en lopen naar buiten om te kijken waarom er mensen zouden kunnen zijn. We kijken door de voortuin, daar is niks te zien. Ik loop naar de brievenbus in de voortuin en haal de krant eruit en loop weer naar de deur. Dan zie ik ineens een briefje hangen aan de deur. Met Dear Lilian and Marlissa erop geschreven. Ik haal het eraf en ik loop naar binnen, leg de krant op tafel en ik trek Lilian mee naar boven. Ze snapt niet waarom en sist “Wát doe je.. en waarom heb je een briefje in je hand?” “Als ik zou weten waarom dat briefje was had ik het je al verteld, maar ik heb zo’n vermoeden dat het alleen aan ons gericht is…”. We lopen onze kamer in en open het briefje.

Come to the beach at 1 PM     - N,J,K

Dat was dus wat in het briefje stond. Lilian en ik kijken elkaar aan, was dit te vertrouwen en welk deel van het strand? “Denk jij dat we moeten gaan? Ik ben zo bang dat het een grap van iemand is…” vraag ik. “Ik weet niet, voor het zelfde geld zijn ze het wel echt! En dan stellen we hun teleur.. dat wil ik echt niet!” “Oké, we gaan erheen en kijken. Zien we ze niet gaan we een ijsje in de buurt halen en daar een beetje rond lopen” “Deal, 1 PM… hoe laat is dat op de klok?” “Een uur, slimpie” zeg ik lachend en geef haar een knipoog. Ze moet lachen. De volgende 2 uur besteden we aan een outfit uitzoeken. Strand betekend zand en water, maar als dat alleen de ontmoetingsplaats is.. moet het ook nog praktisch en mooi zijn. We kiezen allebei voor een rokje en een topje en we doen de bikini eronder aan en stoppen wat spullen in onze schooltassen die we gewoon lekker meenemen. En om 11 uur gaan we op weg naar het strand…

Terug < Deel 7                                    Verder > Deel 9

Categorie: Jonas Brothers Fictions

missa-jb | 09-03-2009 | 18:38 | Link | Reacties (4)