More and more I start to realise that I can reach my tomorrow!

Deel 99

Deel 98: Marlissa raakt 'kwijt' als ze weer gevonden is, hangt ze een beetje half dood te wezen in een boom. Miranda belt een ambulance, daarna Marlous en Marlissa haar ouders. Nadat ze Marlissa hebben opgezocht in het ziekenhuis belt Miranda Nick met het nieuws over Marlissa.

Dit deel is vanuit Nick.

“Wat? Hoe kan dat zo ineens?” zeg ik verward, het is niks voor Marlissa om niet voorzichtig te doen. “Nou ik denk dat jij nu wel een deel kan beantwoorden.. Het heeft haar waarschijnlijk vanbinnen opgebroken dat je het uitmaakte..” zegt Miranda, ik hoor de irritatie in haar stem. “Oh gosh, dat is zo niet mijn bedoeling geweest.. Ik wou alleen het beste voor haar en mij.” zeg ik met trillende stem. Het is niet de eerste keer dat ik Marlissa zo heb weten te kwetsen, de vorige keer rende ze als een gek een donker bos in. Ik kan even een paar seconde geen adem krijgen als ik mij Marlissa voorstel die zich van een klif laat vallen. “Hoe is het nu met haar dan?” “Nou, ze is buiten bewustzijn, heeft een paar ribben gekneusd, ze zit vol met schaafwonden en heeft in feite geluk gehad.. anders was ze er niet meer geweest..” zegt Miranda, ik hoor de emotie in haar stem.. haar stem trilt. Ik krijg nog meer moeite met ademhalen en laat de telefoon bijna vallen. “Hallo ben je er nog?” hoor ik haar zeggen. Ik krijg met moeite geluid uit me “Ja, ik vind het echt heel heel heel erg dat dit gebeurt is.. In welk ziekenhuis ligt ze, dan neem ik meteen het eerste de beste vliegtuig naar jullie toe.” zeg ik met moeite. “Ze ligt nu in een ziekenhuis in Luxemburg, maar morgen gaat ze over geplaatst worden naar Nederland als alles goed is met haar.. zodat ze vervoerd kan worden..” “Dan neem ik een vliegtuig naar Nederland.. Dan ga ik dat nu regelen enzo, bedankt voor het melden!” zeg ik en hang op. Ik ren de trap af en roep de woonkamer in dat Marlissa in het ziekenhuis ligt en dat ik vanavond meteen naar Nederland vlieg om haar te steunen. Joe zet grote ogen op en zegt dan “Ik ga wel met je mee”. Ik staar Joe een beetje aan, ik snap niet waarom hij mee zou willen.. de puinhoop in die ik gemaakt heb.

Ik pak de huistelefoon en bel naar het vliegveld van Los Angeles en vraag of ze daar ons privé vliegtuig gereed kunnen maken voor vertrek. Ze vinden het best en gaan meteen aan de slag, ik ren de trap op naar boven, grijp een koffer en prop daar kleren in en pak een rugtas in met daarin dingen als wat te drinken, geld en mijn toilet spullen. Joe is ondertussen ookal aan het inpakken, ik besluit nog even snel naar de juwelier te gaan als we in de auto richting het vliegveld gereden worden. Ik laat heel snel nog een bedeltje maken, een bos bloemen deze keer, om haar beterschap  te wensen. Ik hoop echt dat ze de armband nog niet weg gegooid heeft.

Op het vliegveld gaan we snel door de beveiligingspoortjes, laten onze tassen controleren en gaan dan snel met het busje naar ons vliegtuig. We stappen in en binnen 10 minuten na de checkpoortjes zijn we in de lucht. Alles gaat gelukkig snel, ik kan mijn telefoon nu niet aan hebben dus ik besluit ik maar even een boek te gaan lezen. “Wat heeft ze precies dat ze in het ziekenhuis ligt?” vraagt Joe. “Laat maar, waarom zou het nog uitmaken?” “Omdat je mijn broertje bent en je er geschrokken uitziet..” “Ik schrok er gewoon van dat ik telefoon kreeg dat Marlissa in het ziekenhuis ligt..” “Nou dan vertel je toch niet hoe je je echt voelt?” zegt Joe geïrriteerd. ‘Sorry, ik baal nogal omdat ik het een soort van veroorzaakt heb..” “Huh? Hoe dat zo?” “Ik had het uitgemaakt en dat viel haar schijnbaar nogal zwaar..” “Dus?” “Is ze van een klif gesprongen, heeft mazzel gehad dat ze het overleefde..” “E-en nu?” “Nu ligt ze in het ziekenhuis en wordt naar Nederland vervoert als ze vervoerbaar is..” zeg ik twijfelend. “Nick! Je weet hoeveel je voor haar betekent, het is niet de eerste keer dat ze zo iets doet weet je nog?” “Ja maar ik was het vergeten!” roep ik en ik voel me zwaar machteloos en krijg traanogen. “Het komt vast wel goed..” zegt Joe en voor een keer laat ik hem me knuffelen. “Over 5 minuten gaan we landen” zegt de piloot. En Joe en ik maken ons klaar voor de landing. Als we geland zijn en het vliegveld uitlopen bel ik Miranda om te vragen welk ziekenhuis we moeten zijn, ze noemt een naam en we gaan in een taxi op weg naar dat ziekenhuis, de rit duurt onverdraagbaar lang… Als we er zijn ren ik de taxi uit en ren naar de bali en vraag waar we moeten zijn, ik krijg antwoord en ren naar de lift. Joe komt achter me aan gelopen “Nick, relax please een beetje..” zegt hij en legt z’n hand op me schouder, ik trek me los en als de lift boven is ren ik naar de kamer en gooi de deur open. Er kijken 3 meisjes me aan die ik nog nooit echt gezien heb en ze zitten rond om een bed waar Marlissa in ligt. “Hoe gaat het met haar?” vraag ik met moeite. Ze kijken op en geven geen antwoord, ik loop verder door naar het bed en kijk naar Marlissa en dan naar de monitor. Haar hart ritme is niet helemaal goed, hij is net iets te langzaam. Ik haal diep adem, ik vind het rot dat ze nu in het ziekenhuis ligt. De meiden staan op en lopen langs me heen de kamer uit, ik sta nu nog alleen met Joe in de kamer waar ze ligt. “Ziet er niet best uit..” zegt Joe zacht. “Niet echt hè..” zeg ik terug. “Ik ga even wat koffie halen, wil jij ook?” “Nah nee hoeft niet” zeg ik en ga op de stoel naast Marlissa’s bed zitten en pak haar hand vast, die behoorlijk koud is. Ik begin te fluisteren “Marliss, het spijt me ik heb je nooit pijn willen doen. Je betekent meer dan de wereld voor me..” Ik schrik me te pletter als ze dr ogen open doet en vraagt waar ze is en hoe ze hier is gekomen. “Je ligt in een ziekenhuis.. hier in Nederland.. ze hebben je vanuit Luxemburg overgedragen aan dit ziekenhuis..” “WIE ben jij ?” hoor ik dr zeggen. “Nick?” zeg ik. “Sinds wanneer kennen wij elkaar?” “Sinds vorig jaar?” “Kan ik me niks van herinneren..” zegt ze en mijn hart staat even stil, ze heeft geheugenverlies. Dit gaat knap lastig worden als ze straks alle details weer over zich heen krijgt omdat ze dan weer dingen herinnert van voor dat ze die klif in viel. Joe komt binnen met een kop koffie en zegt “Ooh je bent bij gekomen mooi zo!” Marlissa kijkt hem een beetje verdwaasd aan en zegt dan “WAAROM zijn jullie hier?” “Omdat we om je geven meis, toen Nick het uitmaakte bedoelde hij niet dat je uit zijn leven zou moeten verdwijnen..” “Heb ik iets met Nick gehad?” vraagt Marlissa. Ik zie Joe z’n wenkbrauwen optrekken. “Oh man ze leidt aan geheugenverlies..” zegt ie dan. “Nee echt joh!” zeg ik nogal geïrriteerd. “Je moet niet zo boos doen..” zegt Marlissa. “Ja sorry..” zeg ik in een reflex op Marlissa. “Ik laat jullie wel weer even alleen..” zegt Joe en hij loopt de kamer uit. “Hoe lang hebben wij iets gehad?” vraagt Marlissa. “Euhm bijna een jaar ofzo?” zeg ik, zij hield dat altijd zo precies bij en ik heb er nooit echt veel aandacht aan besteed merk ik nu tot mijn grote schaamte.

“Marlissa!” roept Marlous als ze binnen komt en ik sta op om haar een knuffel te geven. “Zijn jullie nu een stelletje?” vraagt Marlissa en ik kijk haar nogal raar aan. “Euhm nee.. niet echt.. we zijn vrienden.. net als jij dat bent met veel mensen uit de sterrenwereld” zeg ik. “Marliss, ik zou hem nooit van je afpakken!” zegt Marlous. Ik zie dat Marlissa heel hard aan het denken is, er komt een dokter binnen die ons de kamer uitstuurt en met Marlissa gaat praten en haar reflexen onderzoekt. Hij komt de kamer uit en zegt “Ze mag mee naar huis hoor.. Maar hou haar wel in de gaten” en loopt de gang uit. Marlissa’s ouders staan op als Marlissa met haar tas de kamer uit loopt en Miranda en Marlous pakken beide een arm van Marlissa omdat ze nog een beetje draaierig is. Ze stappen de auto in en Joe en ik gaan met de taxi naar het hotel waar we zullen verblijven. Toen Marlissa nog niet wakker was heb ik het bedeltje aan haar armband gedaan, ze had hem nog om gelukkig. Miranda, Lisette, Lesa-ann en Marlous gaan mee in de auto, het schijnt niet zo ver te zijn van hun huis. “Gaat het?” vraagt Joe. “Ze ziet er verschrikkelijk uit met al die wonden op haar gezicht.. en al die blauwe plekken.. Dit heb ik echt nooit zo gewild..” zeg ik. “Weet ik, je geeft zo veel om haar.. maar wat ik me afvraag is waarvoor je het nou echt hebt uitgemaakt.. want je houdt nog steeds heel erg veel van dr merk ik al..” zegt Joe. Ik kijk uit het raam van de taxi, het is hier niet echt lekker weer.. Het regent en is een stuk kouder als in Los Angeles. “Ik maakte het uit omdat..”

Categorie: Jonas Brothers Fictions

missa-jb | 23-11-2009 | 17:03 | Link | Reacties (6)